Her en der is de trend op sociale media om terug te verlangen naar het jaar 2016. Voor ouderen onder ons nog niet bijster lang geleden, maar voor jongeren is dit al snel de helft van hun leven. Deze nostalgie is volgens velen terug te voeren op (zogenaamd) het laatste jaar dat we het in de wereld nog goed hadden. Volgens mij is er altijd wel wat de klagen. Zoals er ook elk jaar toch ook wel nog mooie dingen gebeuren, naast alle ellende in de wereld.
Lokale ellende op bedrijventerreinen
Deze blog gaat over de lokale ellende die ik als criminoloog met eigen ogen zag op bedrijventerrein Spaanse Polder in Rotterdam in…juist ja: 2016. Afgezien van enkele economen en een verdwaalde criminoloog zoals ondergetekende, maakten weinigen zich toen al druk om bedrijventerreinen. Waarom zou je ook: alle veiligheidsbeleid was gericht op moeilijke buurten waar jongeren volgens beleidsmakers voor galg en rad opgroeiden en die ook bekend stonden als zogenaamde ‘pleegbuurten’. Waar de oude drugspanden weliswaar waren verdwenen, maar waar intussen winkelstraten waren ontstaan met een eenzijdig winkelaanbod: wat moet je met al die kappers, kaas en bruidsmodejurken…juist ja…witwassen. Althans, zo was de gedachte.
Intussen in de nachtelijke uren
Welnu, intussen bevond zich toen al (veelal aan de rand van de stad) het bedrijventerrein waar zonder al teveel sociale controle en toezicht, zeker niet in de nachtelijke uren, illegale goederen en drugs werden geproduceerd, verhandeld, opgeslagen en ‘gewassen’. Konden criminelen er verborgen ruimten in auto’s laten bouwen, hun spullen opslaan en elkaar ook uit laten betalen in auto’s of met andere spullen. Dat laatste om te voorkomen dat zij herkenbaar en traceerbaar waren zou je denken, maar voor een niet eens al te getraind oog was al duidelijk dat hier iets pertinent niet in de haak was. Anno nu is er gelukkig veel meer aandacht voor bedrijfsterreinen als onderdeel van het criminele verdienmodel. En zijn er her en der in Nederland mooie projecten om samen met welwillende ondernemers de pestkoppen het leven zuur te maken.
Verslikken in de koffie
In het rapport dat ik opstelde in opdracht van de gemeente constateerde ik in Telegraafstijl dat bedrijfsterreinen zonder toezicht en handhaving al te gemakkelijk uitgroeien tot een supermarkt voor criminelen.
Beleidsmedewerkers vonden deze kwalificatie toch wat al te gortig en verslikten zich in hun koffie. Waarop de plaatselijke stadsmarinier hen uitnodigde om zelf eens te komen kijken en ervaren hoe het er dagelijks op een bedrijventerrein aan toe gaat waar de overheid (en de goedwillende ondernemers) al lang niet meer de baas zijn. Gaan kijken, ervaren en zelf ervaren deed ik zelf ook en daarmee worden je bevindingen als criminoloog zoveel rijker.
Uitnodiging
Enfin, wie van de dames en heren beleidsmedewerkers in het najaar eens met mij en een oud-collega (met of zonder 2016-nostalgie) het kantoor uit wil om zelfs eens te gaan kijken hoe het de vlag erbij hangt op het plaatselijke bedrijventerrein, be my guest en mail info@bureaubervoets.nl. Wordt vervolgd!